Βιργινία Χρυσουλάκη: Η σπορά του ήλιου

Εκεί στο νησί του ήλιου, ζει η Μαρία συντροφιά με το γέλιο και το δάκρυ, τις χαρές και τις λύπες της ζωής. Γιατί έτσι είναι τα ανθρώπινα, μια ήλιος και μια βροχή. Γεννήσεις, θάνατοι, γάμοι, αποχαιρετισμοί και νέα συναπαντήματα. Κι έτσι μεγαλώνει η Μαρία, παντρεύεται τον Μανούσο και γεννάει τον Αντώνη της. Κι όπως η Μαρία ποτίζει τον κήπο της, έτσι κι ο μικρός Αντώνης με το ποτιστηράκι του ραντίζει τις λακκουβίτσες. Μα τι θα φυτρώσει εκεί πέρα; Α, δε σας το λέω αυτό, είναι το μεγάλο μυστικό της ιστορίας μας.

Ένα τρυφερό αφήγημα, βελούδινο σαν το μάγουλο ενός μικρού παιδιού, που μοιάζει σαν την ανάσα που χουχουλιάζει την παγωμένη παλάμη. Μια μικρή ιστορία με ένα μεγάλο νόημα. Γιατί όλα στη ζωή έχουν τη θέση τους και την αξία τους, ακόμη κι αυτό το δάκρυ, όσο πικρό κι αν είναι, γεννάει νέα ζωή, χαρά κι ήλιο που φωτίζει γύρω του.

Όμορφα λόγια της Βιργινίας Χρυσουλάκη στολισμένα με τις ζωγραφιές της Ειρήνης Δερμιτζάκη, καμωμένες από θύμησες του μινωικού πολιτισμού, για ένα ηλιόλουστο νησί, για τον τόπο που γεννάει θεούς κι ανθρώπους μαζί.

Πετάει παντού σε ήλιο και βροχή πάνω σε μια Σαΐτα από το

http://www.saitapublications.gr/2013/10/ebook.51.html

Αριστείδης Μιχαλόπουλος: Οι άπαιχτοι

Μα αυτός δεν είναι ένας οποιοσδήποτε μπαμπάς, αλλά ούτε ο Νικόλας και ο Οδυσσέας είναι δύο οποιαδήποτε παιδιά. Η αλήθεια είναι πως έχουμε να κάνουμε με μια αχτύπητη τριάδα. Ο μπαμπάς, παρότι τα δυο του αγόρια «του τη λένε», δε μοιάζει να το βάζει κάτω. Έχει αναλάβει τη σταυροφορία της Δημιουργικότητας. Η φαντασία του είναι ανεξάντλητη και σαν στρατηγός οδηγεί τους «άνδρες του» στο να ξετρυπώσουν τους εχθρούς που δεν είναι άλλοι από τη βαρεμάρα, τον μιμητισμό, τη μονοτονία και φυσικά να αποφύγουν τις παγίδες που τους στήνουν καλοπιάνοντάς τους δήθεν με ηλεκτρονικά παιχνίδια και έργα στην τηλεόραση, έτοιμα φαγητά, εθιστικά γλυκά.

Ο μπαμπάς μού θυμίζει τον Κύρο Γρανάζη που διάβαζα κάποτε παιδί. Κάθε του λέξη είναι και ένα ευφάνταστο εύρημα. Δεν αφήνει τίποτα να πάει χαμένο, το καθετί -όσο ασήμαντο κι αν είναι- θα γίνει υλικό για μια ιστορία, μια δραστηριότητα. Κάποτε, αυτός ο μπαμπάς λέει και τερατολογίες. Μα είναι μόνο για να δοκιμάσει τον έξυπνο Νικόλα και τον αμφισβητία Οδυσσέα.

Μέσα από ευρηματικότατους διαλόγους, ο Αριστείδης Μιχαλόπουλος ξεσηκώνει και τη δική μας φαντασία. Μα όχι μόνο! Είναι διασκέδαση να διαβάζεις τις περιπέτειες ή τα γυμνάσματα στα οποία ο μπαμπάς υποβάλλει τους γιους του. Ξεκαρδιστικές οι απορίες του Οδυσσέα, ακόμη πιο ξεκαρδιστικές οι απαντήσεις του ή ο τρόπος που η ηλικία του αντιλαμβάνεται τον μεταφορικό λόγο. Ο Οδυσσέας είναι ένας γνήσιος αμφισβητίας αλλά και καταφερτζής, όπως μόνο τα πιτσιρίκια διεκδικούν επάξια τον χαρακτηρισμό. Ο Νικόλας πάλι, σαν πιο μεγάλος, αρέσκεται στο να περνιέται όντως για σοβαρός. Περήφανα συναγωνίζεται τον μπαμπά σε ταχύτητα φανταστικών μαγειρεμάτων και εφευρετικότητα.

Αυτό το βιβλίο δε θα με άφηνε ήσυχη, αν δεν το διάβαζα απνευστί. Και πάλι όμως, μου άνοιξε την όρεξη να αναζητήσω κι άλλα του Αριστείδη Μιχαλόπουλου που κατά τη γνώμη μου είναι ένας γνήσιος παραμυθάς, ο άνθρωπος που οπουδήποτε και να βρεθεί, με μόνη τη φαντασία του, θα καταφέρει να κάνει το κοινό του να τον παρακολουθεί με ανοιχτό το στόμα. Νομίζω πως και ναυαγός σε ερημονήσι να ήταν, με ένα ψαροκόκαλο και ένα βότσαλο μονάχα θα έστηνε ολόκληρη βεγγέρα.

Προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάσετε πώς μπορεί κανείς να κάνει κατασκήνωση στον κήπο του, πώς η απόλαυση ενός παγωτού γίνεται μεγαλύτερη όταν έπεται του κυνηγιού ενός θησαυρού, τι κάνει κανείς μέσα στο αυτοκίνητο όταν αυτό βρίσκεται σε κρίση καθαριότητας, πώς μία απλή βόλτα δύο τετραγώνων γίνεται πιο συναρπαστική από εξερεύνηση στη ζούγκλα και άλλα πολλά. 

Γνωρίστε το έργο του συγγραφέα στο http://www.aristides.gr/

Ειρήνη Δερμιτζάκη, Βιργινία Χρυσουλάκη: Τα αφόρετα παπούτσια

Αυτή δεν είναι μόνο η ιστορία του Μίχου του τσαγκάρη. Είναι μια αφήγηση για μεγάλες καρδιές. Γιατί μεγάλη ήταν και η καρδιά του Μίχου με αγάπη για τη δουλειά του και τον κόσμο όλον. Και σαν παντρεύτηκε κι έμαθε πως θα γινότανε πατέρας, ξεκίνησε να φτιάχνει ένα μικροσκοπικό ζευγάρι παπούτσια για τον γιο του που θα καμάρωνε σε λίγο καιρό. Μα το παιδί ήταν κορίτσι κι ο Θεός, η μοίρα ή η τύχη δεν ευλόγησε το ζευγάρι με άλλο παιδί. Ποιος θα φορούσε τα παπούτσια που με τόση τέχνη έφτιαξε ο κυρ Μίχος;

Δε θα ιστορήσω τη συνέχεια αυτού του παραμυθιού που με μάγεψε με την απλότητα και την αγάπη που ξεχείλιζε, από την πρώτη φορά που το διάβασα. Θα σας αφήσω να διαβάσετε και να πάρετε τα δικά σας μηνύματα από αυτή την ιστορία. Κι έχει σίγουρα πολλά το κείμενο που έχουν τόσο όμορφα γράψει η Ειρήνη Δερμιτζάκη και η Βιργινία Χρυσουλάκη κι έχει στολίσει με τα συναισθήματα έντονα αποτυπωμένα στις ζωγραφιές των ηρώων η Ειρήνη Δερμιτζάκη.

Φορέστε «τα αφόρετα παπούτσια», γιατί τίποτα δεν πάει χαμένο σε αυτή τη γη, σε αυτή τη ζωή και πετάξτε μαζί τους πάνω σε μια Σαΐτα στο http://www.saitapublications.gr/2013/10/ebook.49.html

Μαρίνα Καβαλλιεράκη: Ένα ουράνιο τόξο μαλλιά κουβάρια

 Η αλήθεια είναι πως η Ουρανία, η νεράιδα του ουράνιου τόξου, έχει πολλή δουλειά σήμερα. Μπόρες σε όλη την Ελλάδα, κι αυτή τρέχει από τη μία άκρη στην άλλη, για να απλώσει τις κορδέλες με τα χρώματα. Μα οι κορδέλες όχι μόνο έχουν κουραστεί και ζητάνε διακοπές, αλλά μαλώνουν και για το ποιανής το χρώμα είναι πρώτο και καλύτερο. Άλλη ισχυρίζεται πως είναι το δικό της το ελπιδοφόρο, άλλη πως έχει την πρωτιά, γιατί το δικό της είναι ζεστό και ζουμερό. Τσακώνονται, και όλες μαζί γίνονται ένα κουβάρι, χάνουν την ισορροπία τους και πέφτουν σε μια καμινάδα. Άντε να δούμε τώρα που γέμισαν στάχτη, ποια είναι η πιο όμορφη. Τι θα κάνει με όλες αυτές τις άτακτες η Ουρανία; Θα καταλάβουν επιτέλους πως το κάθε τι σε αυτόν τον κόσμο είναι σημαντικό και πως η αξία δε μετριέται με τίτλους και πρωτεία;

Ένα πολύ όμορφο παραμύθι γραμμένο από τη Μαρίνα Καβαλλιεράκη και στολισμένο ξεσηκωτικά από τον Πάρη Χαραλαμπίδη, πετάει κι αυτό ελεύθερα και σε ψηφιακή μορφή πάνω σε μια Σαΐτα.

Όπως μας λέει η ίδια η συγγραφέας το παραμύθι ή «μαμύθι» της είναι η αφορμή για να μάθουν τα παιδιά τη σημασία του να είσαι διαφορετικός, το πώς δημιουργούνται τα χρώματα, τι είναι το ουράνιο τόξο και ποιοι μύθοι υπάρχουν γι’ αυτό, αλλά και μια καλή ευκαιρία ενός μαθήματος γεωγραφικού προσανατολισμού.

Χορταστικό λοιπόν το περιεχόμενο, με δραστηριότητες, πληροφορίες και κατασκευές, ακόμη κι ένα όμορφο τραγουδάκι θα βρούμε μέσα.

Το «ένα ουράνιο τόξο μαλλιά κουβάρια» είναι μια πρόσκληση και πρόκληση στην παιδική δημιουργία.

Το διαβάζουμε ψηφιακά στο http://www.saitapublications.gr/2013/09/ebook.43.html

Δημήτρης Κανελλόπουλος: Ο Κανελής γνωρίζει την Αθήνα

Μα τι ζητούσε αλήθεια ο Κανελής; Απλά να μπορεί να πετάει. Ε, ας μπει σε ένα αεροπλάνο! θα απαντούσε κάποιος ρεαλιστής. Μα τι να τον κάνουμε τον ρεαλισμό, όταν η φαντασία κάνει ανέξοδες πτήσεις;

Το μαγικό ραβδί του Δημήτρη Κανελλόπουλου απογειώνει το μπρούτζινο αλογάκι που μπούχτισε να ακούει για την Αθήνα, αλλά να μη μπορεί να τη δει, καρφωμένο στο μπαλκόνι μιας πολυκατοικίας του Χολαργού. Ένα καλοσυνάτο ανθρώπινο χέρι προσφέρει στον Κανελή μας το μαρτάκι του (το κλώστινο βραχιολάκι που προστατεύει από τον ήλιο του Μάρτη) κι αυτός με τη σειρά του το χαρίζει στο χελιδόνι για να το χρησιμοποιήσει για να χτίσει τη φωλιά του. Το χελιδόνι τού κάνει δώρο την πραγματοποίηση της ευχής του, κι έτσι ο Κανελής μετατρέπεται σε Πήγασο και η ιστορία μας ξεκινάει. Θα συναντήσει έναν άσπρο ελέφαντα, α! συγγνώμη, δεν έχουμε από αυτούς στην πόλη μας, τον Αλφάδι βλέπει από ψηλά, τον οδοστρωτήρα που δουλεύει για το μετρό, ογκώδη και μεγαλοπρεπή. Και μετά θα πετάξει πάνω από το Μέγαρο Μουσικής, το Πανεπιστήμιο, την Ακαδημία και τέλος την Ακρόπολη.

Ο Κανελής είμαστε όλοι μας, πνεύμα και ψυχή, ελεύθερα και αδέσμευτα μάτια κι αυτιά που βλέπουν και ακούν όσα υπάρχουν γύρω μας, αλλά η καθημερινότητα τα έχει παραγκωνίσει. Αυτή είναι και η αλληγορία του παραμυθιού.

Μέσα από το εξαιρετικό κείμενο του Δημήτρη Κανελλόπουλου και τις πανέμορφες ζωγραφιές της Απολλώνιας Παραμυθιώτη, ας μιμηθούμε κι εμείς τον Κανελή γνωρίζοντας την πόλη που κάθε γωνιά της κρύβει μία έκπληξη.

Διαβάζουμε το ελεύθερο ψηφιακό βιβλίο στο http://www.saitapublications.gr/2013/09/ebook.47.html.

Η Ερίλια πάει ταξίδι: Προορισμός η Σαΐτα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η Ερίλια. Ναι, αυτή η γνωστή και μη εξαιρετέα ολίγον τυχοδιώκτρια, ταξιδεύτρια, παραμυθατζού. Είχε μόλις φτιάξει τις βαλίτσες της και σκεφτόταν για πού να φύγει. Πολλά ήθελε να δει ακόμη, γι’ αυτό είπε να ψάξει στο διαδίκτυο.

Μια ωραία μέρα του Οκτωβρίου η Ερίλια είδε ένα όνομα: Σαΐτα. Πάτησε τον σύνδεσμο και διάβασε ένα κείμενο που της θύμιζε τις δικές της ιστορίες. Μιλούσε για ανέμους, γρήγορους και βιαστικούς, γλυκούς, μυρωδάτους, ήρεμους, αναζωογονητικούς, χαλαρωτικούς. Και μετά είδε μια φωτογραφία. Σκέφτηκε -παρότι δεν υπήρχε διευκρίνιση- πως ο τύπος της φωτο ήταν ο ίδιος που είχε γράψει το κείμενο.

Η Ερίλια κοίταξε μια ακόμη φορά το κείμενο και μετά τη βαλίτσα της, τίγκα μέχρι επάνω.

«Δεν είναι κατάσταση αυτή!» μουρμούρισε κι πέταξε φουρκισμένη το καλάμι του ψαρέματος και μερικά από τα καπέλα που της είχε χαρίσει από τη συλλογή του ένας ξακουστός καθηγητής.

Ουφ! Επιτέλους, υπήρχε χώρος. Αρκετός και άπλετος όπως λένε επιστημονικά. Μια και δυο, η Ερίλια πήρε αποφασιστικά τα χειρόγραφα από το συρτάρι και τα τακτοποίησε στη βαλίτσα. «Η Πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα», «Ο ήλιος που έχασε τοδρόμο του», «Το αεράκι και η καμινάδα» κι ένα σωρό ακόμη που δε χρειαζόταν να διαβάσει τους τίτλους, αφού τα είχε γράψει μετά από κάθε εξερευνητικό ταξίδι της, οπότε τα ήξερε απ’ έξω κι ανακατωτά.

Έκλεισε τη βαλίτσα, μπήκε στο σούπερ ταχυκίνητό της και σε ελάχιστο χρόνο προσγειώθηκε στην πανέμορφη Καβάλα. Για να μην πάει κι εντελώς απρόσκλητη -ε, θυμήθηκε και τους καλούς της τρόπους- σχημάτισε ένα νούμερο στο κινητό της. Της απάντησε μια πολύ γλυκιά φωνή που ανήκε στον τύπο της φωτογραφίας. Αυτόν ντε, που είπαμε πως έφτιαξε τη Σαΐτα και που τον λέγανε Ηρακλή, αν και αργότερα η Ερίλια έμαθε πως μερικοί τον γνωρίζουν σαν Νικηφόρο.

Για να μη σας τα πολυλογώ, πολύ καλά έκανε η Ερίλια και πήγε αυτό το ταξίδι. Γιατί γνώρισε έναν άνθρωπο με απίστευτες ιδέες και μπόλικη τρέλα με την πολιτικώς ορθή έννοια της λέξης. Γιατί βέβαια τρελό ή Δον Κιχώτη θα βιαστεί να πει κανείς κάποιον που το όνειρό του είναι να βρίσκει πάντα τρόπους για να απελευθερώνει τη δημιουργικότητα και τη φαντασία. Ένας τέτοιος τρόπος είναι και οι εκδόσεις Σαΐτα. Μια πολύχρωμη και ευέλικτη πορεία των λέξεων μέσα στο διαδίκτυο για ελεύθερα αναγνωστικά ταξίδια. Μια συνεχής πρόκληση στη φαντασία, αλλά κι ένα φιλόξενο σπίτι για κάθε δημιουργό που από παιδί τού άρεσε να πετάει σαΐτες.

Καθώς τα έγραφε όλα αυτά η Ερίλια θυμήθηκε πως κι αυτής της άρεσαν οι σαΐτες από μικρή. Αλλά και οι ανεμόμυλοι, ξέρετε αυτοί με τα πολύχρωμα φτερά που μοιάζουν με χρωματιστό τρεχούμενο νερό καθώς τους φυσάει το αεράκι.

Κι η Ερίλια χαμογέλασε με το που τα σκέφτηκε όλα αυτά. Της είχε έρθει μόλις μια καινούρια ιδέα. Προς το παρόν, θα τη μοιραστεί με τον Νικηφόρο, αυτόν της Σαΐτας, που τον λένε κανονικά Ηρακλή. Ε, μετά, πού θα πάει; Θα το μάθουμε κι εμείς!

Μπορείτε να δείτε το παραπάνω άρθρο στις σελίδες 54-55 του περιοδικού www.bonusmallmag.gr (Τεύχος 13, Απρίλιος 2013) και να διαβάσετε κι άλλα ενδιαφέροντα άρθρα, πατώντας εδώ.

The sun who lost his way

Title: The sun who lost his way

Author: Evridiki Amanatidou

ISBΝ: 978-618-5040-05-5

Contributors

Cover, Illustrations: Evgenia Papaioannou

Translator: Iliana Mandrani

Page layout: Iraklis Lampadariou

Description

“And what is so wrong with my liking game playing instead of learning Geography?”. That’s what the naughty sun, Shiny, kept saying all the time.

Anyway, the time he should rise and shine in order to start a new day for people has come.

And then…

Then, things got a bit tougher. Cheerful and eager, he began, but soon he got confused and lost his way.

What should people do to help the naughty little one?

A story about the importance of everything, no matter small or big, and the power of helping each other.

This book is flying free on the Internet since March 2013.

Download the book in .pdf (document size: 5,79 ΜΒ)

Read the book online without downloading the file on issuu

Ποιος κατοικεί στην Πολιτεία της Ερίλιας;

   Υπάρχουν δύο χώρες: Η Φαντασία και η Πραγματικότητα. Κι εκεί απάνω στα σύνορά τους, βρέθηκε το Παραμύθι. Κι είπε να χτίσει πόλεις και χωριά. Βρήκε λοιπόν το παραμύθι πολλά παράξενα πλάσματα και τους ανέθεσε αυτή τη δουλειά. Ένα από αυτά τα πλάσματα που μοιάζουν ξωτικά είναι και η Ερίλια.

   Η Ερίλια γυρίζει με την παραμυθοβαλίτσα της παντού και μαζεύει ιστορίες. Παίζει με τα χαρτιά και τα μολύβια ψάχνοντας να βρει πού καταλήγει το ουράνιο τόξο.

   Εκεί στα σύνορα λοιπόν, έχτισε την Πολιτεία της. Αντί για πέτρες και τούβλα, τα σπίτια της είναι φτιαγμένα από ιστορίες όπου γίνονται οι πιο παράξενες συναντήσεις. Κάθε ένα σπίτι έχει το δικό του όνομα. Μπαίνοντας στην Πολιτεία θα συναντήσετε ένα κατακόκκινο κτίσμα με ένα μεγάλο πανό απ’ έξω. «Η Πολιτεία που δεν είχε Χριστούγεννα» γράφει, αλλά μη φανταστείτε ότι εκεί μέσα μπορείτε να μπείτε μόνο τα Χριστούγεννα και τις άλλες μέρες δεν επιτρέπεται η είσοδος. Θα το βρείτε ανοιχτό πάντα, μικροί και μεγάλοι, για να μάθετε με ποιον τρόπο μια άχρωμη και κουρασμένη πόλη έγινε ξανά χαρούμενη και γιορτινή. Και φυσικά μπορείτε να φτιάξετε τα δικά σας σπίτια και στολίδια, να ξεπατικώσετε τα σχέδια του παραμυθιού και να τα ξανασκιτσάρετε με χαρτόνι, εφημερίδες ή υφάσματα.

   Αμέσως μετά θα συναντήσετε ένα πορτοκαλί σπίτι όπου κατοικεί ο Λάμπης, ο σκανταλιάρης ήλιος, γιατί είναι «Ο ήλιος που έχασε το δρόμο του». Θα σας διηγηθεί τις περιπέτειές του και θα σας καλέσει σίγουρα να παίξετε μαζί του. Θα σας βοηθήσει να φτιάξετε τον δικό σας ήλιο με πολύχρωμα χαρτόνια και γκοφρέ χαρτί. Κι αν σκαρώσετε και κανένα τραγουδάκι για τον Λάμπη, ε, ακόμη καλύτερα: ο άτακτος μικρός μας θα το ευχαριστηθεί πολύ.

   Πού να δείτε τι υπάρχει παρακάτω! «Το αεράκι και η καμινάδα» μένουν μόνιμα σε αυτό το σπίτι που θα το γνωρίσετε από τα όμορφα κεραμίδια του και την ακόμη πιο όμορφη καμινάδα του. Αυτή που ήταν κάποτε πολύ εγωίστρια, τώρα είναι η καλύτερη φίλη με το ντροπαλό αεράκι. Μπορείτε να φτιάξετε από βαμβάκι το αεράκι και να το στολίσετε όπως θέλετε. Όσο για την καμινάδα, μικρά και μεγάλα χαρτόκουτα είναι στη διάθεσή σας για να την κατασκευάσετε ή ακόμη και να μεταμφιεστείτε εσείς οι ίδιοι.

   Κι αυτό το παράξενο σπίτι που συναντάτε μόλις πάρετε την ανηφόρα; Μα είναι «Το συναχωμένο ηφαίστειο», το σπίτι του Κοιμίση. Μπείτε, είναι φιλόξενος κι επειδή είναι και λίγο παραπονιάρης, θέλει πολλούς φίλους κοντά του. Του αρέσει να του διαβάζουν ιστορίες και χαίρεται να βλέπει πώς τον φαντάζονται τα παιδιά. Γι’ αυτό θα βρείτε πολλές χρωματιστές πλαστελίνες στα δωμάτιά του, να φτιάξετε το δικό σας ηφαίστειο.

   Η Ερίλια θα χαρεί να σας συναντήσει στην Πολιτεία της. Ανοιχτή είναι η πρόσκλησή μας να ζωγραφίσετε, να τραγουδήσετε, να κάνετε ό,τι σας κατέβει, να φέρετε τα πάνω κάτω!

   Η Ερίλια θα περιμένει τις δημιουργίες σας στο politeiatiserilias@gmail.com

Ζωγράφισα μια πολιτεία, τον ήλιο κι ένα αεράκι πάνω σε μια Σαΐτα

Στην αρχή ήμουν η Ευρυδίκη και μετά έγινα η Ερίλια. Και οι δυο μαζί πήραμε την απόφαση να επισκεφτούμε τις ψηφιακές εκδόσεις Σαΐτα. Μιλήσαμε εγκάρδια με τον δημιουργό τους, τον Ηρακλή Λαμπαδαρίου, μας εμπιστεύτηκε και τον εμπιστευτήκαμε. Διορθώσαμε και ξαναδιορθώσαμε, είδαμε τις γραμματοσειρές και τα χρώματα, φορτώσαμε ξανά και ξανά τα αρχεία και φτάσαμε στην εικονογράφηση. Κάθε απόφαση και κάθε επόμενο βήμα ήταν το αποτέλεσμα μιας άψογης συνεργασίας. Μια χαλαρή φιλική ατμόσφαιρα, που θύμιζε ξεκούραση μπροστά στο τζάκι όπου απολαμβάνει κανείς τη θαλπωρή της φωτιάς και τις ιστορίες που μια τέτοια στιγμή αφήνει ελεύθερες.

Η ιστορία η δική μου και της Σαΐτας μπορεί να μοιάζει παραμύθι, είναι όμως το κοινό μας αληθινό παραμύθι. Θελήσαμε να γράψουμε και να ζωγραφίσουμε λόγια και εικόνες που θα κάνουν ανθρώπους κάθε ηλικίας -γιατί ποιος είπε αλήθεια πως τα παραμύθια είναι μόνο για τα παιδιά;- να νιώσουν τη μαγεία ενός ταξιδιού χωρίς χρόνο και τόπο, εκεί που το παράδοξο μπλέκεται με το καθημερινό και συμβαίνουν όλα τα πιθανά και απίθανα. Φτιάξαμε τις δικές μας ιστορίες, που ίσως μοιάζουν με αυτές που ακούσαμε από μια σοφή γιαγιά ή μια τρυφερή μαμά. Κι όταν όλα ήταν έτοιμα και ήρθε η στιγμή της απελευθέρωσης, φιλήσαμε τις χρωματιστές μας σαΐτες, τους ευχηθήκαμε να κάνουν πολλά και καλά ταξίδια και τις αφήσαμε ελεύθερες.

Χαίρομαι να βλέπω τις δημιουργίες μας και η χαρά μου γίνεται ακόμη πιο μεγάλη όταν ένας κι άλλος ένας κι ακόμη πιο πολλοί βρουν τη δική μας σαΐτα, την πάρουν στα χέρια τους, τη διαβάσουν και με τη σειρά τους τη στείλουν για ακόμη πιο μακρινά ταξίδια.

Το κείμενο δημοσιεύτηκε  εδώ.